صاف بايست تو آدم شده اي

دست بردار؛ اين شهر شلوغ جاي من نيست. حتي كمي مدارا هم صف تنفس را طولاني ميكند .آي همه ي دار و ندار من بسته هاي خالي بهمن ؛ صبح اينجا شبيه روياي من نيست ؛ حالا دور خودم مينشينم و كت شلوار قرضي ام را به دوربين نشان ميدهم؛ لب خند ميزنم " وكلاغ ها ميفهمند مترسك عبوس ده دوباره برگشته است "

اينجا تهران! حوالي فاجعه

بهمن سیگار خوبیست

همه چیز از کوچه های اول آذر ماه شروع میشود. روز ازل تمام من و شمایی که ساده از آنها گذشتیم یکسان است

.بی در بی پنجره.این کوچه ها بیشتر مدیون دیواراند تا عابر
در این کوچه ها بود که ما وشما تفاوتمان را فهمیدیم ،تجربهُ روبه رو شدن وقتی با انگشتِ سبابه اندام هرزه این دیوارها را لمس میکردیم و می گذشتیم، بی آنکه هفت سالگیمان را به یاد بیاوریم
.نه رد پایی نه آشنایی، اینجا بهترین وسوسهُ هر حافظهُ کمرنگی هم ناکام میماند
دلم میگیرد... دلم دیوار میشود... واز آتش این بهمن نیم سوخته تا من و انتهای این کوچه فاصله ای برای انکار نمانده است

احسان کماسی

سلام های مغرضانه

فردای من دیروز دوست داشتنی من است، در گذشته زیستن، بیماری خوشایندی است

وقتی همه حتی از شنیدن آرزوهایت می هراسند،

وقتی تاریخ ها رافراموش می کنی و هم آغوش هر ناکامی به خواب

می روی و همه شعر هایت را فرزندان ناخواسته تو و ... می نامند، دیگر چه میتوان کرد غیر از همه " بگذریم..."های آخر هرنوشته وگاهی

.سلام های مغرضانه

بازگشت

بر می گردم ایوانم را بشویم

سفر

ره توشه را چه می باید کرد

وقتی دخترکان باکره جاده میزایند

همیشه از صفر شروع میشود

وقتی خودت را روی این خیابان آگهی کرده باشی

، تمام گاوهای پیشانی سفید لنگ می اندازند روی برهنگی ات

و تو هنوز به عدد یک نرسیده

پنهان میشوی زیر آگهی ها، زیر عکسهایت

!زیر عکسهایت

!بترس

"ترس نیز خود میدانیست که میتوان در آن جسور بود"

...بیا

،بیا از اینجا برویم

چه فرقی میان سرزمین هاست

"وقتی صدای پاهایت فریاد میزنند"

"این تو نیستی که راه میروی"

حواست باشد
اين کيف وکتاب ها را نبين توي دستم

آرام نشستنم را توي اين کافه نبين

انگشت هاي جوهريم را نبين و چند شعر چاپ شده ام را

خيلي هم کوچک نيستم

پاش بيافتد بطري هم مي شکنم شيشه مغازه و ماشين را هم همين طور

تازه مي توانم با يک دو ريالي زنگ بزنم به خانه شما

اين ضامن دار را هم گذاشته ام به وقتش

نامردي نامردي مي آورد

در ضمن

يک کار ديگر هم بلدم

حواست باشد

مي توانم گريه کنم

تير۱۳۷۸شهرام رفيع زاده